Introwertyk czy ekstrawertyk - jak poznać oblicze dziecka?

Introwertyk a ekstrawertykKażdy rodzic chciałby jak najlepiej poznać swoją pociechę. Każdego dnia się jej przygląda, analizuje jej zachowania, myśli o jej rozterkach. Czasem opiekun chciałby przeniknąć do dziecięcego świata, by w pełni zrozumieć, co kłębi się pod zmierzwioną czupryną dziecka i móc przypisać mu typ osobowości. Zastanawiałeś się kiedyś, czy twoje dziecko jest ekstrawertykiem, czy może introwertykiem?

Kim jest introwertyk?

Mianem introwertyka określa się osoby, które powszechnie uchodzą za wyciszone, raczej spokojne i opanowane. Psychologowie opisują takich ludzi jako kierujących swoje myśli i emocje do wewnątrz, wykazując przy tym stosunkowo mniejsze zainteresowanie światem zewnętrznym. Są to zazwyczaj osoby mało towarzyskie, czerpiące przyjemność z przebywania w samotności lub otoczeniu kilku wybranych osób, a także zwierząt.

Jak poznać ekstrawertyka?

Ekstrawertyk jest przeciwieństwem introwertyka. Osoba taka jest żywotna, ekspresywna, dobrze czująca się w centrum zainteresowania i swobodnie zachowująca się także w sytuacjach, które introwertyk uznałby za krępujące. Według psychologów ogólnie ekstrawertyków można opisać jako ludzi, którzy zwracają się ze swoimi działaniami do zewnątrz.

Nieoczywiste

Chociaż naukowcy dążą do jak najbardziej szczegółowego opisania zjawisk, które obserwują, w naturze rzadko występują przypadki całkowicie jednobiegunowe. Choć jednym ludziom przypisuje się cechy ekstrawertyka, a innym introwertyka, wielu z nich w rzeczywistości posiada cechy obu tych typów osobowości. Na świecie istnieje bardzo niewiele przypadków, którym jednoznacznie można przypiąć metkę introwertyka lub ekstrawertyka. Określenia te stosuje się także opisując wszystkich pozostałych ludzi, jest to jednak wypadkowa większości cech osobowości, które wpisują się w dany typ.

Identyfikacja

W praktyce trudno jest ocenić, czy dziecko jest raczej introwertykiem, czy raczej ekstrawertykiem. Psychika dziecka jest bardzo złożona, a mnogość czynników, które na nią wpływają, często pozostaje w dużej części poza zasięgiem rodziców. Aby w pełni zrozumieć pewne zachowania dziecka, trzeba najpierw uzyskać dużą ilość informacji o każdej jego sferze życia, co jest przecież niemożliwe. Doskonałym przykładem takiego braku wiedzy jest wszystko to, co dzieje się między dzieckiem a jego rówieśnikami. Dzieci rzadko przyznają, że ktoś je gnębi, że ich relacje z kolegami w jakiś sposób się nie układają.

Korzystając z przykładu dziecka dręczonego można w prosty sposób przedstawić brak kompatybilności między faktycznym typem osobowości a zachowaniem młodego człowieka. Dziecko, które wydaje się być na pewnym etapie swojego życia wycofane, niekoniecznie musi być w głębi duszy introwertykiem - jego ekstrawertyczna osobowość może być w danym momencie tłumiona przez złe traktowanie przez rówieśników.

Nie można jednak zapominać, że każdy medal ma dwie strony. Dziecko niezwykle aktywne, będące wciąż w centrum uwagi, wcale nie musi być w przyszłości widziane jako ekstrawertyk. Wszystkie dzieci są bowiem na swój sposób ruchliwe i aktywne.

Powód do zmartwień?

Niektórzy rodzice z dużym niepokojem przyglądają się dzieciom, które zdają się mieć mniej chęci do aktywnej zabawy, dzieciom często uciekającym w świat książek, samodzielnych prac, takich jak rysowanie, lepienie z plasteliny itd. Obserwacja takiego dziecka jest rzeczą jak najbardziej wskazaną - baczne przyglądanie się swojemu malcowi może mu pomóc w rozwiązaniu wielu dziecięcych rozterek. Takie zachowanie dziecka nie jest jednak powodem do zmartwień. Nie martwiłbyś się przecież o przyjaciela, który zamiast na głośną imprezę woli pójść do kina lub do kawiarni, prawda?

Artykuł powstał we współpracy z TaTenTo.pl.

Komentarze